Izaak Lewin

Izaak Lewin urodził się 14 stycznia 1906 roku w Wieliczce, w rodzinie rabina Aarona Lewina i Doby Rivki z Friedmanów. Był rabinem, historykiem i politykiem. Doktorat uzyskał na Uniwersytecie Wiedeńskim, a w 1933 roku został rabinem. Następnie osiadł w Łodzi i zasiadał w radzie miejskiej. Po wybuchu II wojny światowej, w 1939 roku, wyemigrował z Polski do Stanów Zjednoczonych.

W USA działał na rzecz pomocy Żydom, między innymi jako członek Vaad Hatzalah, organizacji zajmującej się ratowaniem Żydów w Europie. Po wojnie wspierał ocalałych z Holokaustu, doradzał politykom Agudat Israel i reprezentował tę organizację w ONZ. Uczestniczył w pracach nad deklaracją ONZ dotyczącą eliminacji nietolerancji i dyskryminacji ze względu na religię lub przekonania. W latach 1944-1985 wykładał historię Żydów na Yeshiva University. Publikował po hebrajsku, jidysz, polsku, niemiecku i angielsku, a także zajmował się opieką nad cmentarzami żydowskimi w Polsce. W 1970 roku został nominowany do Pokojowej Nagrody Nobla. Zmarł 24 sierpnia 1995 roku w Nowym Jorku.

Na podstawie artykułu „Izaak Lewin” z polskiej Wikipedii, licencja CC BY-SA 4.0. Opis udostępniamy na tej samej licencji.