Jan Spławiński

Jan Spławiński urodził się 25 grudnia 1830 roku w Wieliczce. W 1852 ukończył gimnazjum w Tarnowie i rozpoczął studia prawnicze na Uniwersytecie Lwowskim, a następnie kontynuował je na Wydziale Prawa Uniwersytetu Jagiellońskiego, gdzie uzyskał doktorat. Pracował jako adiunkt sądowy w Jordanowie, Rzeszowie i Krakowie, a także jako sekretarz prokuratury krajowej. W 1868 roku został sędzią sądu powiatowego w Chrzanowie, a dwa lata później radcą sądu obwodowego w Tarnowie.

W latach 1870-1882 zasiadał w Sejmie Krajowym Galicji, gdzie należał do stronnictwa demokratycznego i pracował między innymi w Komisji Prawniczej. Zabierał głos w sprawach sytuacji nauczycieli szkół ludowych, wspierał wydawnictwa ludowe i budowę szkół oraz popierał działania dotyczące przemysłu naftowego. W 1879 roku został wybrany do wiedeńskiej Rady Państwa. Pełnił później funkcję radcy Sądu Krajowego Wyższego w Krakowie, a w 1887 roku mianowano go radcą dworu przy Najwyższym Trybunale Sądowym w Wiedniu. Zmarł w Wiedniu w 1888 roku. Został pochowany na cmentarzu Rakowickim.

Na podstawie artykułu „Jan Spławiński” z polskiej Wikipedii, licencja CC BY-SA 4.0. Opis udostępniamy na tej samej licencji.