Jerzy Hojarczyk

Jerzy Mieczysław Hojarczyk, używający pseudonimu „Biały”, urodził się 10 kwietnia 1894 roku w Wieliczce. Uczył się w gimnazjach w Podgórzu i Krakowie, gdzie zdał maturę w 1912 roku, a następnie rozpoczął studia prawa na Uniwersytecie Jagiellońskim. W latach 1912-1914 należał do Związku Strzeleckiego w Wieliczce. W sierpniu 1914 roku znalazł się w szeregach Legionów Polskich. Ranny w bitwie pod Łowczówkiem, do marca 1917 roku przebywał w rosyjskiej niewoli.

Po powrocie z niewoli kontynuował służbę wojskową, obejmując stanowiska w administracji i intendenturze. W 1935 roku otrzymał stopień majora, a w 1939 roku pracował w Departamencie Intendentury Ministerstwa Spraw Wojskowych. Opublikował wówczas pracę o Związkach Strzeleckich w obwodzie wielickim w latach 1912-1914. Po internowaniu w Rumunii został przekazany Niemcom i osadzony w obozach jenieckich. W 1947 roku wrócił do Polski, a rok później przeniesiono go w stan spoczynku z powodu utraty zdolności zarobkowej. Zmarł 5 stycznia 1951 roku w Warszawie. Otrzymał m.in. Krzyż Srebrny Orderu Virtuti Militari, Krzyż Niepodległości i Krzyż Walecznych.

Na podstawie artykułu „Jerzy Hojarczyk” z polskiej Wikipedii, licencja CC BY-SA 4.0. Opis udostępniamy na tej samej licencji.