Józef Lenartowicz (ksiądz)

Józef Lenartowicz urodził się 5 marca 1852 roku w Wieliczce, jako jedno z pięciorga dzieci Tomasza, robotnika w kopalni soli, i Katarzyny z Ciężkiewiczów. W 1872 roku ukończył Gimnazjum św. Anny w Krakowie, a następnie rozpoczął studia filozoficzne na Uniwersytecie Jagiellońskim. Po roku przerwał naukę i wstąpił do seminarium duchownego w Tarnowie. Święcenia kapłańskie przyjął w 1877 roku. Był wikariuszem w Pilźnie, administratorem parafii w Bruśniku, pracował też w Radgoszczy. W 1884 roku został proboszczem w Lubczy.

W Lubczy prowadził działalność duszpasterską i społeczną. Organizował bractwa religijne, działania przeciw alkoholizmowi, szkołę ludową i ochronkę w Woli Lubeckiej, Kółko Rolnicze oraz mleczarnię. Rozpoczął budowę murowanego kościoła, konsekrowanego w 1902 roku. Tworzył pieśni religijne i utwory dramatyczne, prowadził chór i publikował w „Posłańcu Serca Jezusowego”. Zajmował się także rzeźbą, meteorologią i astronomią. W 1908 roku przeszedł na emeryturę, a od 1912 roku był kapelanem Domu Nieuleczalnie Chorych w Tarnowie. Zmarł tam 3 czerwca 1926 roku i został pochowany w Lubczy.

Na podstawie artykułu „Józef Lenartowicz (ksiądz)” z polskiej Wikipedii, licencja CC BY-SA 4.0. Opis udostępniamy na tej samej licencji.