Stanisław Jamka

Stanisław Franciszek Jamka urodził się 11 kwietnia 1895 roku w Wieliczce. Po wybuchu I wojny światowej wstąpił do Legionów Polskich, a następnie służył w Polskim Korpusie Posiłkowym. Po odzyskaniu przez Polskę niepodległości wstąpił do Wojska Polskiego i brał udział w wojnie polsko-bolszewickiej. Ukończył Wyższą Szkołę Wojenną, uzyskując dyplom oficera Sztabu Generalnego. Służył między innymi w jednostkach łączności i sztabach, a od 1935 do 1939 roku dowodził 7 batalionem telegraficznym w Poznaniu. W 1939 roku został dowódcą łączności Armii „Modlin” i uczestniczył w kampanii wrześniowej.

Po agresji ZSRR na Polskę Jamka został zatrzymany i osadzony w obozie NKWD w Starobielsku. Wiosną 1940 roku zamordowano go w Charkowie; został pochowany w zbiorowej mogile w Piatichatkach. Pośmiertnie mianowano go pułkownikiem. W Wieliczce, miejscu jego urodzenia, ustanowiono jego symboliczny grób na grobowcu rodzinnym, a w 2010 roku zasadzono Dąb Pamięci. Odznaczono go między innymi Krzyżem Niepodległości, Krzyżem Kawalerskim Orderu Odrodzenia Polski i Krzyżem Walecznych.

Na podstawie artykułu „Stanisław Jamka” z polskiej Wikipedii, licencja CC BY-SA 4.0. Opis udostępniamy na tej samej licencji.